Hier is weer een nieuwe blog. Telkens wanneer ik denk dat er niets te berichten is, dan heb ik toch weer leuke dingen om over te schrijven.
Omdat René en ik voor het eerst overwinteren in Spanje, hebben we geen vergelijking wat betreft het weer. Wij vinden de temperatuur eigenlijk wel aangenaam, want we lopen veel in onze zomerkleding. Echter, de avonden en nachten zijn erg koud op dit moment. Het kwik daalt in de nacht to ongeveer 2 graden. Wanneer de zon weg is, in de middag, dan word het koud en moet je naar binnen. Wij vinden dat niet erg, want overdag is er het zonnetje, en dan zijn we veel buiten, meestal in een korte broek en T-shirt.
Toch horen we van veel overwinteraars, die hier al sinds jaar en dag komen dat het deze winter buitengewoon koud is. Ze klagen steen en been. Dus, we hopen dat het volgend jaar nog beter voor ons word dan nu het geval is. Wij klagen niet hoor, want zoals ik hier boven al schreef, René en ik kunnen niet vergelijken omdat dit onze eerst overwintering in Spanje is.
Gisteren heb ik een mooie wandeling gemaakt, samen met Maxje. René bleef in de caravan en daarom kon Emma bij haar pappie blijven. Max heeft behoefte om alleen met mij te wandelen, zonder dat Emma erbij is. Op die manier kan Max de snelheid van het lopen bepalen, en hoeft hij niet steeds te wachten op Emma.
Ons prinsesje heeft de neiging om iedere dertig centimeter tien minuten stil te staan om te snuffelen. Max loopt het liefst gewoon lekker door. Dus toen hij gisteren het tempo mocht bepalen was dat een feestje voor Max.
De ligging van Camping La Marina is waanzinnig goed. Dicht bij het strand (loop afstand). Dan de uitgestrekte duinachtige bossen, waar je maanden voor nodig hebt om deze helemaal te verkennen. De supermarkten zijn allemaal op fietsafstand. Ik zie mensen van de camping zelfs lopend naar de winkels gaan.
Het is 11 uur en ik zit nu nog steeds binnen. Het zonnetje is laat, maar hij komt. Vanmiddag, na de lunch neem ik Max en Emma mee voor een wandeling. We gaan dan richting La Marina en dan naar beneden en over het strand weer terug. René zal waarschijnlijk ook mee gaan.
Ook moesten we met Emma op zaterdag naar de dierenkliniek omdat ze niet wilde eten, en niet wilde drinken. Ook moest ze spugen, dus reden om haar even te laten onderzoeken. Emma bleek maag en darm infectie te hebben en de medicatie heeft haar goed geholpen. Nu gaat het weer goed met haar.
Ook heb ik de dierenarts geïnformeerd over de toestand van Max. Ik kon dag en nacht bellen als er iets was. Goed om te weten, ik ben nu gerust.
Vandaag is Emma’s verhaal dat ik heb geschreven, ook in het Nederlands gepubliceerd. Ja, ik ben wel trots. De Engelstalige versie was vorige al uitgebracht, maar de Nederlandse versie heeft wat langer op zich laten wachten.
Zo, nu eerst even Max en Emma laten plassen, dan gaan we eten, en dan in alle rust een mooie wandeling maken. Ook Emma mag op het strand van de riem, mits er geen andere honden in de buurt zijn. Ze loopt niet weg, maar luistert ook niet echt. Gelukkig blijft ze dicht bij Max, en die luistert wel goed.
Tot het volgende blog en bedankt voor het lezen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten